Blog Jesse Broertjes

Paranoia Frequency Identification

2007-10-28T16:28:00.001-07:00

Het is ongeveer een centimeter groot, en vervangt de muntjes in je portemonnee, je identificatiebewijs, je rijbewijs, je Ov-kaart en ga zo maar door. Klinkt goed nietwaar?

Dit alles kan mogelijk worden met RFID. Deze Radio Frequency Identification is een kleine chip die vergeleken kan worden met een barcode(streepjescode).
Echter is er wel een groot verschil, want RFID is een veel betere versie hiervan. Bij streepjescodes moet alles stuk voor stuk over een scanner gehaald worden, maar bij RFID is dat niet meer nodig. Omdat de chips zijn uitgerust met een zendertje, kunnen deze van grotere afstand worden uitgelezen. De chips worden uitgelezen met onzichtbare radiostralen en bevatten een uniek nummer. Het systeem dat de wereldwijde standaard lijkt te gaan vormen, de Electronic Product Code, kan elk product op aarde een eigen uniek identificatienummer geven. Dit is natuurlijk erg handig voor het bedrijfsleven omdat ze hiermee precies het transport van de producten kunnen volgen. En mocht er een bepaald deel niet zijn aangekomen, wordt dat direct opgemerkt.

RFID is al ontstaan in de jaren zestig, toen twee medewerkers van Philips ontdekten hoe chips op afstand konden worden uitgelezen. Deze voorloper van de huidige RFID werd toen, en overigens nog steeds, gebruikt voor de preventie van winkeldiefstal.

Inmiddels zijn de chips al verder uitgewerkt, en er zijn er dan ook al zo’n 10 miljard in omloop. Dit zegt wel iets over het succes van de chip. Het maakt zoveel dingen goedkoper voor bedrijven. En uiteraard is het ook voor de consument een uitkomst. Maar met name het bedrijfsleven, zoals ik al eerder aangaf, heeft vooralsnog merkbare profijt van de chip.

Verschillende supermarktketens hebben vrachtwagens, rolcontainers en kratten voorzien van RFID. Dit betekent voor Hoogvliet, Jumbo en Schuitema minder fouten, sneller in- en uitslaan van goederen en een efficiëntere inventarisatie van de voorraden. Philips voorzag de entreekaartjes van het WK voetbal 2006 in Duitsland, van RFID-chips. Op de kaartjes kwam alleen een naam te staan, andere gegevens als de locatie van de zitplaatsen kwamen op de chip te staan. De meest bizarre toepassing is de Baja VIP chip van de Baja Beach Club in Rotterdam. Vip-bezoekers kunnen onderhuids een RFID-chip laten plaatsen. De rekening van de drankjes wordt afgeschreven van het saldo op de chip.

Toch zijn er niet alleen maar positieve geluiden te horen over de handige chip. Er zijn flink wat mensen die vallen over het gebruik van RFID. Met name de privacy is een groot struikelblok voor velen. Men vindt het vooral zorgelijk dat de chips heimelijk, zonder dat de houder het merkt, kunnen worden uitgelezen. Iemand die ongemerkt een chip draagt, bijvoorbeeld ingebouwd in een brilmontuur of duur horloge, kan daardoor telkens als uniek persoon herkend worden door uitleesapparatuur van willekeurige andere winkels.

We moeten voorop stellen dat RFID niet zozeer nieuwe mogelijkheden opent voor identificatie, maar dat dit eenvoudiger kan. Het is ook zo dat het gebruik van RFID niet meteen tot privacyschending zal leiden. Dit hangt van de toepassing af, en in welke mate de toepassing gebruikt wordt. Dan denken we natuurlijk meteen aan toepassingen die niet met consumenten te maken hebben, maar veel toepassingen zijn per definitie al honderd procent te vertrouwen. Daarnaast zijn voor alle toepassingen die mogelijk wél een risico met zich meebrengen allerlei maatregelen te treffen. Een goed voorbeeld van zo'n maatregel is het standaardiseren van een chip die voldoet aan een officiële goedkeuring. Ook is het zo dat uiteindelijk de toepassing zelf het risico vormt, en niet de chip op zich!

Veel mensen vinden het vervelend dat alle producten in bijvoorbeeld een supermarkt een chip krijgen. Nu kunnen ze gevolgd worden door de supermarkt wie wat koopt, en ze zouden niet weten wanneer ze uitgelezen worden.

Dit is echt flauwekul. Alsof er sowieso niet wordt bijgehouden wat je allemaal koopt met je bonuskaart, klantenkaart,pinpas, creditcard enzovoorts. Het is gewoon weer de angst van de consument voor een nieuw product. Toen in 2001 de identificatieplicht in werking werd gesteld, was heel Nederland ook in rep en roer, en werd er erg schichtig gereageerd. Nu, dik 6 jaar later, hoor je bijna niemand er meer over, omdat iedereen inziet dat het helemaal niet zo vaak gevraagd word als iedereen van tevoren dacht.

Ik wil niet aankomen met een excuus van, wie niets fout doet, heeft ook niets te verbergen aangezien dat te cliché is. Maar er zit wel een zekere kern van waarheid in. Wat maakt mij het nou uit als iemand die ik niet ken, en visa versa, mij ook niet “kent,” weet waar ik mijn boodschappen doe, en welk merk pindakaas ik koop.

Daarnaast is het ook nog mogelijk om de chips, aangezien ze zo groot als een zandkorrel kunnen zijn, op het etiket, de verpakking of het prijskaartje te plakken. Of een de consument de mogelijkheid geven het aan de kassa uit te laten schakelen.

Dit gezegd, kom ik tot de conclusie dat RFID enorme voordelen met zich meebrengt, zowel voor het bedrijfsleven als voor de consument. En dat RFID over enkele jaren niet meer weg te denken is uit ons dagelijks leven. Het schenden van de privacy is het grootste risico aan de chip, maar als hier duidelijke afspraken over gemaakt worden moeten verdere problemen te voorkomen zijn.

Betoog

2007-10-24T15:34:00.000-07:00

Z.s.m. komt hier mijn betoog.. ontbreekt wegens laptop crash :-(

Handen in het haar momentje...

Recentie PopUp

2007-10-04T04:20:00.000-07:00

PopUp is een boek dat gaat over de veranderingen in de mediawereld, en dan met name de tenondergang van de oude media. De komst van het internet heeft volgens Henk Blanken en Mark Deuze, de mediawereld zo drastisch veranderd dat vele kranten zullen uitsterven. Het boek is gebasseerd op vele feiten, maar wordt ook geleid door de visie van de schrijvers. Hierdoor heb ik het boek ook gelezen met een scherpe blik. Net zoals je op wikipedia ook niet alles moet geloven.

Het is een erg leuk en interessant boek, en word op een leuke en luchtige manier geschreven. Het boek getuigd ook van de nodige know-how en is met name gericht op mensen die al met media bezig zijn. Dit neemt niet weg dat het niet uitsluitend voor deze doelgroep is.
Maar voor mensen die zich dagelijks tussen de media bevinden en waarvan hun interesses hier ook liggen, is het een erg goed boek, en een echte aanrader!

Brief aan de Heer Blanken

2007-10-04T04:01:00.000-07:00

Geachte heer Blanken,

Enkele dagen geleden heeft u een gastcollege gegeven op de Hogeschool van Amsterdam en hier wil ik u nog voor bedanken. Het was een erg interessant college en ik heb het dan ook op het puntje van mijn stoel gevolgd. Echter zei u tijdens uw toespraak dat de krant op den duur helemaal zal verdwijnen. Hier ben ik niet mee eens.
Ik verwacht namelijk dat de mens over een onbepaalde tijd de steeds maar vernieuwende technieken spuugzat zal zijn, en dolgraag weer overstapt naar de nostalgische gedrukte krant. Mensen willen helemaal niet afhankelijk zijn van internet en andere technische snufjes, maar willen gewoon bij het ontbijt, in de trein of op het werk, lekker een krantje vasthouden en deze grondig lezen.
Natuurlijk zijn er mensen die zo op de media geilen als u, die al het nieuws uitproberen. Ik zie hier echter geen grote toekomst voor, voor de producenten dus u heeft jammerlijk gefaald.

Met vriendelijke groet,

Jesse Broertjes

Metafoor voor Lezen

2007-09-13T05:46:00.000-07:00

Lezen is als een koffiefilter, het nuttige spoelt door, en de prut blijft voor wat het is.

Samenvatting PopUp Hoofdstuk 1

2007-09-13T05:44:00.000-07:00

Ter inleiding van het boek worden twee fictieve personen neergezet als doelgroep voor de nieuwe media. Ze maken deel uit van de Yahoo-generatie. Elke dag druk bezig met media, en dan niet alleen het consumeren, maar ook het produceren van media. Ook wel de ‘Generatie-C’ genoemd. Ze weten wat ze doen, en doen ook vaak alles tegelijk. Aandacht voor van alles, maar zelden volledige aandacht voor één aspect. Hierbij dan ook vaak bang iets te missen.

De probleem stelling is het gat tussen de nieuwe en de oude media. De hoofdreden van dit gat is de digitale kloof. Deze wordt in eerste instantie gezien als een kloof tussen arm en rijk, maar is in feite een generatiekloof. Vrijwel elke jongere, ongeacht etnische herkomst of sociale positie, de hele Yahoo-generatie dus, heeft tegenwoordig toegang tot internet. De generatie kloof blijft. Ondanks het feit dat veel ouderen de computer c.q. het internet ontdekt hebben, blijft hun sociale positie en hun visie van de wereld ongeveer hetzelfde, en lijkt totaal niet op deze van de Yahoo-generatie.

Mediagedrag wordt net als veel ander vormen van sociaal gedrag gevormd in een periode waarin je veel tot je neemt. Dat wil zeggen, de periode waarin je jezelf aan het vormen bent, bijvoorbeeld je muziekvoorkeur, smaak, kledingstijl, etcetera. In deze periode wordt je dan ook vaak hevig onderworpen aan reclame. Aangezien de reclamewereld haar kans hier schoon ziet jou te beïnvloeden.

Pop gaat over de botsing tussen oude en nieuwe media. Deze botsing heeft als voornaamste reden dus een generatieconflict.

De reclame speelde slim in op de opkomst van de nieuwe media. Het meest bezochte onderwerp op het internet was/is toch wel de porno. Hier begonnen de reclamebureaus dan ook met hun pop-ups. Kranten tijdschriften en televisiebedrijven, zagen hun wereld dan ook in duigen vallen, omdat alles van waarde, gratis op het internet te vinden was. Er werd nog wel getracht professionele artikelen aan te bieden, maar net als in de VS al eerder was mislukt, was ditzelfde hier ook het geval. Van de bijna vijftienhonderd dagbladen in de VS bleven er drie dozijn rommelen met een betaalmodel, waarvan slechts één overleefde, The Wall Street Journal. Maar voor financiële berichtgeving geldt wat voor de meeste porno geldt, en overigens uitsluitend voor deze twee, als het specialistisch en exclusief genoeg is, is de internet bereid te betalen.

Meerdere kranten en dagbladen hebben getracht een online versie van zichzelf te maken, maar geen enkele is daadwerkelijk een succes geworden. Veel kranten zijn noodgedwongen gefuseerd met andere kranten. Een enkeling is zorgvuldig en slim ingesprongen op de vernieuwing van de media.

Om af te sluiten met een mooie oneliner van de futuroloog Paul Saffo:”Je zou een hele generatie dagbladmanagers moeten ontslaan omdat ze Google niet zelf hebben bedacht.”

Ze bedachten de pop-ups toen ze Google, Hyves, Msn, Flickr, etcetera hadden moeten bedenken.

Dibbes

2007-08-30T06:04:00.000-07:00

Taal is... Een communicatiemiddel dat je elke dag gebruikt. Helaas word dit te vaak verkeerd gebruikt. Spelfouten kan nog, ik betrap mijzelf hier soms ook nog op. Maar mensen die praten in termen als, me eigen en beter dan mij of iets dergelijks kan ik niet serieus nemen.

Schrijven is... In mijn ogen een communicatiemiddel wat door de technologie is overmeesterd. Sinds de komst van de computer en de telefoons, is het schrijven naar mijn mening drastisch gedaald. De meeste mensen schrijven tegenwoordig geen brief meer, maar sturen een email of smsje. Natuurlijk kun je het typen van een email of smsje ook nog onder het kopje schrijven zien, maar hier word vaak minder zorg aan besteed dan aan de eerder genoemde brief.

Spreken is... Zilver, zwijgen is goud.

Luisteren is... Iets wat ik graag doe voordat ik een discussie aanga. Ik vind het fijn om eerst goed te luisteren wat iemand te zeggen heeft voordat ik ergens op in ga. Ik vind het namelijk ook vervelend als iemand mij in de rede valt.

Lezen is.. Het in je opnemen van de geschreven stof. Lezen is iets wat je elke dag doet, zowel bewust als onbewust.