Het is ongeveer een centimeter groot, en vervangt de muntjes in je portemonnee, je identificatiebewijs, je rijbewijs, je Ov-kaart en ga zo maar door. Klinkt goed nietwaar?
Dit alles kan mogelijk worden met RFID. Deze Radio Frequency Identification is een kleine chip die vergeleken kan worden met een barcode(streepjescode).
Echter is er wel een groot verschil, want RFID is een veel betere versie hiervan. Bij streepjescodes moet alles stuk voor stuk over een scanner gehaald worden, maar bij RFID is dat niet meer nodig. Omdat de chips zijn uitgerust met een zendertje, kunnen deze van grotere afstand worden uitgelezen. De chips worden uitgelezen met onzichtbare radiostralen en bevatten een uniek nummer. Het systeem dat de wereldwijde standaard lijkt te gaan vormen, de Electronic Product Code, kan elk product op aarde een eigen uniek identificatienummer geven. Dit is natuurlijk erg handig voor het bedrijfsleven omdat ze hiermee precies het transport van de producten kunnen volgen. En mocht er een bepaald deel niet zijn aangekomen, wordt dat direct opgemerkt.
RFID is al ontstaan in de jaren zestig, toen twee medewerkers van Philips ontdekten hoe chips op afstand konden worden uitgelezen. Deze voorloper van de huidige RFID werd toen, en overigens nog steeds, gebruikt voor de preventie van winkeldiefstal.
Inmiddels zijn de chips al verder uitgewerkt, en er zijn er dan ook al zo’n 10 miljard in omloop. Dit zegt wel iets over het succes van de chip. Het maakt zoveel dingen goedkoper voor bedrijven. En uiteraard is het ook voor de consument een uitkomst. Maar met name het bedrijfsleven, zoals ik al eerder aangaf, heeft vooralsnog merkbare profijt van de chip.
Verschillende supermarktketens hebben vrachtwagens, rolcontainers en kratten voorzien van RFID. Dit betekent voor Hoogvliet, Jumbo en Schuitema minder fouten, sneller in- en uitslaan van goederen en een efficiëntere inventarisatie van de voorraden. Philips voorzag de entreekaartjes van het WK voetbal 2006 in Duitsland, van RFID-chips. Op de kaartjes kwam alleen een naam te staan, andere gegevens als de locatie van de zitplaatsen kwamen op de chip te staan. De meest bizarre toepassing is de Baja VIP chip van de Baja Beach Club in Rotterdam. Vip-bezoekers kunnen onderhuids een RFID-chip laten plaatsen. De rekening van de drankjes wordt afgeschreven van het saldo op de chip.
Toch zijn er niet alleen maar positieve geluiden te horen over de handige chip. Er zijn flink wat mensen die vallen over het gebruik van RFID. Met name de privacy is een groot struikelblok voor velen. Men vindt het vooral zorgelijk dat de chips heimelijk, zonder dat de houder het merkt, kunnen worden uitgelezen. Iemand die ongemerkt een chip draagt, bijvoorbeeld ingebouwd in een brilmontuur of duur horloge, kan daardoor telkens als uniek persoon herkend worden door uitleesapparatuur van willekeurige andere winkels.
We moeten voorop stellen dat RFID niet zozeer nieuwe mogelijkheden opent voor identificatie, maar dat dit eenvoudiger kan. Het is ook zo dat het gebruik van RFID niet meteen tot privacyschending zal leiden. Dit hangt van de toepassing af, en in welke mate de toepassing gebruikt wordt. Dan denken we natuurlijk meteen aan toepassingen die niet met consumenten te maken hebben, maar veel toepassingen zijn per definitie al honderd procent te vertrouwen. Daarnaast zijn voor alle toepassingen die mogelijk wél een risico met zich meebrengen allerlei maatregelen te treffen. Een goed voorbeeld van zo'n maatregel is het standaardiseren van een chip die voldoet aan een officiële goedkeuring. Ook is het zo dat uiteindelijk de toepassing zelf het risico vormt, en niet de chip op zich!
Veel mensen vinden het vervelend dat alle producten in bijvoorbeeld een supermarkt een chip krijgen. Nu kunnen ze gevolgd worden door de supermarkt wie wat koopt, en ze zouden niet weten wanneer ze uitgelezen worden.
Dit is echt flauwekul. Alsof er sowieso niet wordt bijgehouden wat je allemaal koopt met je bonuskaart, klantenkaart,pinpas, creditcard enzovoorts. Het is gewoon weer de angst van de consument voor een nieuw product. Toen in 2001 de identificatieplicht in werking werd gesteld, was heel Nederland ook in rep en roer, en werd er erg schichtig gereageerd. Nu, dik 6 jaar later, hoor je bijna niemand er meer over, omdat iedereen inziet dat het helemaal niet zo vaak gevraagd word als iedereen van tevoren dacht.
Ik wil niet aankomen met een excuus van, wie niets fout doet, heeft ook niets te verbergen aangezien dat te cliché is. Maar er zit wel een zekere kern van waarheid in. Wat maakt mij het nou uit als iemand die ik niet ken, en visa versa, mij ook niet “kent,” weet waar ik mijn boodschappen doe, en welk merk pindakaas ik koop.
Daarnaast is het ook nog mogelijk om de chips, aangezien ze zo groot als een zandkorrel kunnen zijn, op het etiket, de verpakking of het prijskaartje te plakken. Of een de consument de mogelijkheid geven het aan de kassa uit te laten schakelen.
Dit gezegd, kom ik tot de conclusie dat RFID enorme voordelen met zich meebrengt, zowel voor het bedrijfsleven als voor de consument. En dat RFID over enkele jaren niet meer weg te denken is uit ons dagelijks leven. Het schenden van de privacy is het grootste risico aan de chip, maar als hier duidelijke afspraken over gemaakt worden moeten verdere problemen te voorkomen zijn.
0 reacties:
Een reactie plaatsen